Ετσά γίνανε σήμερα

Μέρες τώρα μες το τρέξιμο.

Χαρτιά, αναμονές, επιτροπές, εγκρίσεις... στο πρόγραμμα είναι το ξέρω πέντε χρόνια τώρα. 

Έτσι θα είναι για όσο πάει κι αυτό το ξέρω χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας για οτιδήποτε. Δεν είναι το τρέξιμο που σε κουράζει άλλωστε. Είναι η αναμονή και το αίσθημα της αγωνίας που σε κυριεύει κάθε φορά που περιμένεις.

Τουλάχιστον ο παπατρέχας πιστεύει ότι προσφέρει κι αυτός στην όλη υπόθεση κι ότι δε μένει στην απραξία άσχετα κι αν δεν είναι έτσι. Ούτε καν μπορεί να πλησιάσει ή να καταλάβει τους "ήρωες" της πρώτης γραμμής και μέσα του το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.

Εντωμεταξύ, δε μας φτάνουν τα σοβαρά τρέχουμε και για χίλιες δυο μ@λ...ες, ταυτόχρονα...

Τέσπα!   

 

Και μέσα σε όοολα, χτύπησε το τηλέφωνο...

-  :)... Λυγερήηη...

  [...]

- Μαρία! 

Κι ο χρόνος γύρισε πίσω... πολύ πίσω... πολύ μακριά...  

Εκεί γύρω στα... χμμμ... πολύ νιάτα μας όμως... η Μαρία από την Κρήτη κι εγώ, στην άλλη άκρη της Ελλάδος μαζί με εκατοντάδες άλλα "παιδιά", με τις βαλίτσες στα χέρια...

Η Μαρία που έγινε η καλύτερή μου φίλη στα καλύτερά μου νιάτα!

"Η πρώτη των πρώτων" πάντα... με τα ανεβατά καλιτσούνια και τα λυχναράκια, κουτιά γεμάτα απ΄τη μάνα της! 

Με τα "βαριά" κρητικά που έπρεπε να μας κάνει μετάφραση...
Και το "τσικλάτσι" που τη βάζαμε συνέχεια να μας το λέει!!!

Και το umlaut (διαλυτικά) που μου έσπαγε τα νεύρα την ώρα των γερμανικών και το έλεγα urlaub (αργία) και ξερενόμασταν στο γέλιο.

Την καρδιά μπαξέ που κατάφερε για είκοσι χρόνια να προσπαθώ να την βρω με όποιον τρόπο... και με βρήκε η ίδια.

Έπειτα από τόσα χρόνια και πάντα πολύ μακριά με πελάγη να μας χωρίζουν... ακόμα και κράτη κάποια χρόνια... για φαντάσου!

Και είπαμε λίγα, μα σήμαιναν πολλά... 
Και δε θα ξαναχαθούμε.

Και ξαφνικά γαλήνεψε το μυαλό! Και η μέρα προχώρησε και προσωρινές λύσεις δόθηκαν και...  βρέθηκα πάλι μπροστά από το "χούι" να πληκτρολογώ...