(Επαν)εκκίνηση

Τα πάντα είναι μια συνεχής πάλη. Ένας αγώνας μακροχρόνιος, άδικος και άνισος. Παρόλαυτα η μάχη συνεχίζεται, θέλοντας και μη. Εδώ κολλάει καιρό τώρα το "σκάσε και κολύμπα" για να δηλώσει τη σκληρή προσπάθεια που χρειάζεται να κάνει κάποιος για να φτάσει στο στόχο του και να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια αν και μεγαλύτερη των δυνάμεων. 

Στόχος... μεγάλη ιστορία και μάλλον άλλο... ανέκδοτο. Μικρός και ταυτόχρονα μεγαλεπήβολος. Έτσι πάνε αυτά.

Στην παρούσα φάση μικρές νίκες = μεγάλες χαρές. Οι "απαιτήσεις" έχουν αλλάξει καιρό τώρα. Ένα καφεδάκι στη βεράντα με ψιλή κουβεντούλα είναι κατάκτηση.

Όπως κατάκτηση μπορεί να είναι η αυτοεξυπηρέτηση ή ακόμα και η θρέψη... Θρέψη. Αλλοτινή χαλαρή επιλογή, στερνή επιτακτική ανάγκη που με δυσκολία καλύπτεται και αν. Τα πάντα είναι αγώνας.

Άλλη μια νέα πορεία χαράσσεται μεσ΄ τον κυκεώνα. Νέο "όπλο" στον ορίζοντα... υπάρχουν ακόμα σημαντικό αυτό. Κάθε αλλαγή που φαίνεται να είναι σημείο (επαν)εκκίνησης, δίνει νέα αισιόδοξα ερεθίσματα και μηνύματα στο μέτρο του εφικτού. Προετοιμασία για την πρώτη γραμμή του πυρός και πάλι κρατώντας με στεγανά όλες τις δυνάμεις και τις αντοχές που έχουν απομείνει απόθεμα. 

Τι μου ΄ρθε τώρα... τέσπα!

Ετσά γίνανε σήμερα

Μέρες τώρα μες το τρέξιμο.

Χαρτιά, αναμονές, επιτροπές, εγκρίσεις... στο πρόγραμμα είναι το ξέρω πέντε χρόνια τώρα. 

Έτσι θα είναι για όσο πάει κι αυτό το ξέρω χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας για οτιδήποτε. Δεν είναι το τρέξιμο που σε κουράζει άλλωστε. Είναι η αναμονή και το αίσθημα της αγωνίας που σε κυριεύει κάθε φορά που περιμένεις.

Τουλάχιστον ο παπατρέχας πιστεύει ότι προσφέρει κι αυτός στην όλη υπόθεση κι ότι δε μένει στην απραξία άσχετα κι αν δεν είναι έτσι. Ούτε καν μπορεί να πλησιάσει ή να καταλάβει τους "ήρωες" της πρώτης γραμμής και μέσα του το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.

Εντωμεταξύ, δε μας φτάνουν τα σοβαρά τρέχουμε και για χίλιες δυο μ@λ...ες, ταυτόχρονα...

Τέσπα!   

 

Και μέσα σε όοολα, χτύπησε το τηλέφωνο...

-  :)... Λυγερήηη...

  [...]

- Μαρία! 

Κι ο χρόνος γύρισε πίσω... πολύ πίσω... πολύ μακριά...  

Εκεί γύρω στα... χμμμ... πολύ νιάτα μας όμως... η Μαρία από την Κρήτη κι εγώ, στην άλλη άκρη της Ελλάδος μαζί με εκατοντάδες άλλα "παιδιά", με τις βαλίτσες στα χέρια...

Η Μαρία που έγινε η καλύτερή μου φίλη στα καλύτερά μου νιάτα!

"Η πρώτη των πρώτων" πάντα... με τα ανεβατά καλιτσούνια και τα λυχναράκια, κουτιά γεμάτα απ΄τη μάνα της! 

Με τα "βαριά" κρητικά που έπρεπε να μας κάνει μετάφραση...
Και το "τσικλάτσι" που τη βάζαμε συνέχεια να μας το λέει!!!

Και το umlaut (διαλυτικά) που μου έσπαγε τα νεύρα την ώρα των γερμανικών και το έλεγα urlaub (αργία) και ξερενόμασταν στο γέλιο.

Την καρδιά μπαξέ που κατάφερε για είκοσι χρόνια να προσπαθώ να την βρω με όποιον τρόπο... και με βρήκε η ίδια.

Έπειτα από τόσα χρόνια και πάντα πολύ μακριά με πελάγη να μας χωρίζουν... ακόμα και κράτη κάποια χρόνια... για φαντάσου!

Και είπαμε λίγα, μα σήμαιναν πολλά... 
Και δε θα ξαναχαθούμε.

Και ξαφνικά γαλήνεψε το μυαλό! Και η μέρα προχώρησε και προσωρινές λύσεις δόθηκαν και...  βρέθηκα πάλι μπροστά από το "χούι" να πληκτρολογώ...

 

 

Ζόρια vs αντοχές

Μετά από κάθε καινούργιο στραπάτσο έρχονται ακριβώς οι ίδιες σκέψεις, τα ίδια συναισθήματα, οι ίδιες αντιδράσεις... αμηχανία... απογοήτευση... φόβος... όχι για το τέλος αλλά για την ακριβώς επόμενη μέρα.

Είναι κι αυτό που πρέπει συνέχεια  να προσπαθείς, να παλεύεις, να επιμένεις, να υπομένεις...

Και τα κάνεις όλα όσα πρέπει, όπως πρέπει... αλλά...

Κι ύστερα πρέπει να ειπωθεί η νέα πραγματικότητα, για άλλη μια φορά,  με σταθερή και ήρεμη φωνή παρόλη τη θύελλα του "ΓΙΑΤΙ;" που σου ξεσκίζει τα μέσα σου...

Και με λέξεις που πρέπει να ξεστομίζονται προσεκτικά και με φειδώ για να δείξουν τη νέα διάσταση που παίρνει πια η αλήθεια, χωρίς να έχουν την πολυτέλεια να εξηγήσουν ή να υποσχεθούν... μια διάσταση που μέσα μας είναι ήδη γνωστή και που για προφανείς λόγους αναμένεται, αλλά δεν είναι εύκολα αποδεκτή. 
Και δικαιολογημένα αφού έκανες ό,τι έπρεπε.

Το θηρίο σήκωσε για άλλη μια φορά κεφάλι. Και πάλι κι αυτή τη φορά τα όπλα κατάφεραν ως ένα σημείο να το καταστείλουν αλλά όχι να το εξουδετερώσουν... Ξεκινάς με προϋποθέσεις, συνεχίζεις με αυτές, τα πρώτα αποτελέσματα σε καθοδηγούν και σου δείχνουν ότι βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι, ώσπου τελικά "φτάνεις  στη βρύση αλλά δεν πίνεις νερό"...

Αναρωτιέσαι, θυμώνεις, λυπάσαι, απογοητεύεσαι...

Μια επιλογη υπάρχει. Μαζεύεις μυαλά, κουράγια, δυνάμεις και συνεχίζεις.