Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Καλό σου ταξίδι... σ΄ αγαπώ!

 

Μου λείπεις ήδη πολύ... 
Σκέφτομαι πως είσαι... ελεύθερος...
Σ΄αγαπώ πολύ!
Καλό σου ταξίδι...
Να μας προσέχεις...




Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

Οδύνη...

 

Με κοιτάζεις και δεν μπορώ να σου υποσχεθώ τίποτα πια...
Πόσο πονάει αυτό...
Πόσο φοβάμαι...


Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

Και συνεχίζουμε...

  
5 & πλέον χρόνια.

Αγώνας & αγωνία.
Ανοχές & αντοχές.
 
Άνθρωποι & ανθρωπάκια.
Γιατροί & γιατρουδάκια.

Λόγια που χώρεσαν μέσα τους μια ολόκληρη ζωή.
Που ειπώθηκαν κάτω από τις δυσκολότερες συνθήκες.

Απ΄ όλα έχει.  


Και συνεχίζουμε...
 

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

(Επαν)εκκίνηση


Τα πάντα είναι μια συνεχής πάλη. Ένας αγώνας μακροχρόνιος, άδικος και άνισος. Παρόλαυτα η μάχη συνεχίζεται, θέλοντας και μη. Εδώ κολλάει καιρό τώρα το "σκάσε και κολύμπα" για να δηλώσει τη σκληρή προσπάθεια που χρειάζεται να κάνει κάποιος για να φτάσει στο στόχο του και να μην εγκαταλείψει την προσπάθεια αν και μεγαλύτερη των δυνάμεων. 
Στόχος... μεγάλη ιστορία και μάλλον άλλο... ανέκδοτο. Μικρός και ταυτόχρονα μεγαλεπήβολος. Έτσι πάνε αυτά.
Στην παρούσα φάση μικρές νίκες = μεγάλες χαρές. Οι "απαιτήσεις" έχουν αλλάξει καιρό τώρα. Ένα καφεδάκι στη βεράντα με ψιλή κουβεντούλα είναι κατάκτηση.
Όπως κατάκτηση μπορεί να είναι η αυτοεξυπηρέτηση ή ακόμα και η θρέψη... Θρέψη. Αλλοτινή χαλαρή επιλογή, στερνή επιτακτική ανάγκη που με δυσκολία καλύπτεται και αν. Τα πάντα είναι αγώνας.
Άλλη μια νέα πορεία χαράσσεται μεσ΄ τον κυκεώνα. Νέο "όπλο" στον ορίζοντα... υπάρχουν ακόμα σημαντικό αυτό. Κάθε αλλαγή που φαίνεται να είναι σημείο (επαν)εκκίνησης, δίνει νέα αισιόδοξα ερεθίσματα και μηνύματα στο μέτρο του εφικτού. Προετοιμασία για την πρώτη γραμμή του πυρός και πάλι κρατώντας με στεγανά όλες τις δυνάμεις και τις αντοχές που έχουν απομείνει απόθεμα. 
Τι μου ΄ρθε τώρα... τέσπα!




Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Ανάρτηση express για... "ιχνηλάτες"...!

 
Τις τελευταίες μέρες πριν απενεργοποιηθεί το Pathfinder ο Γιάννης Τζίτζικας (ο οποίος εξηγούσε αναλυτικά πως και τι) με το eldorado του τώρα πια, προσφέροντας πολύτιμη βοήθεια με τις γνώσεις του και μέσω των αναρτήσεών του (που τώρα πια δεν μπορώ να βάλω με link...) μας έδωσε οδηγίες πώς να "κρατήσουμε τα ιστολόγιά μας".

Ένα από αυτά που μας είπε ήταν να μπούμε στην εξής διεύθυνση Wayback Machine το οποίο είναι ένα site όπου έχει αποθηκευμένα ιστολόγια... γενικώς... 
Κι επειδή δεν ξέρω αν είχαμε δει όλοι την ανάρτησή του, τότε εκεί, απλά το αναφέρω.

Μπείτε στο site εφόσον το επιθυμείτε και στο κουτάκι που αναλογεί πληκτρολογήστε το URL του blog σας στον Pathfinder και το πιθανότερο είναι να το έχετε ολοζώντανο μπροστά σας ανά πάσα ώρα.

Πληροφοριακά και ως παράδειγμα το δικό μου υπάρχει ολόκληρο και εν μέρει λειτουργήσιμο (ετικέτες, σχόλια, κλπ)... Το θέμα είναι ότι υπάρχει και μπορώ να το βλέπω απλά σαν τον παλιό καλό καιρό. Και μάλιστα το έχω τοποθετήσει με link επάνω αριστερά με φώτο και τίτλο "déjà vu" (πρώην ενθύμιον)... χα χα χα!

Έτσι και για τις παλιές καλές στιγμές...!

Good luck! :)

Update:

Από Γιάννη Τζίτζικα για όλες τις πληροφορίες: 

Pathfinder Blogs - 2018: Η εμπειρία εν συντομία

Ευχαριστούμε και πάλι Γιάννη! :)

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018

Blogo_παίχνιδο... Βραβείο!; :)

Χμμμ... αυτή η πλατφόρμα κρύβει πολλές εκπλήξεις...!
Στον Παθ παίζαμε Blogo_παίχνιδα θέτοντας κανόνες και ορίζοντας έναν αριθμό ιστολόγων που θα το συνεχίσουν και ο κύκλος άνοιγε!
Τώρα πια θαμώνας του blogspot, ανακάλυψα μέσω μηνύματος ότι συμμετέχω σε... βραβείο;!;!;
Το μήνυμα μου έστειλε η Marypertax
και την ευχαριστώ πολύ γι΄ αυτό και... και... και... καινούργια εδώ... και... χμμμ... και πρέπει να ακολουθήσω πιστά τις οδηγίες ελπίζοντας να το κάνω σωστά, έχοντας στο πλάι μου την τύχη του πρωτάρη... Έχουμε και λέμε Mary σε ψιλοαντιγράφω:

Κανόνες... αγγλιστί, παρακαλώ μη χαθούμε στη μετάφραση:

If you are nominated, you’ve been awarded the Versatile Blogger award.
  •  Thank the person who gave you this award. That’s common courtesy.
  •  Include a link to their blog. That’s also common courtesy — if you can figure out how to do it.
  •  Next, select 15 blogs/bloggers that you’ve recently discovered or follow regularly. ( I would add, pick blogs or bloggers that are excellent!)
  •  Nominate those 15 bloggers for the Versatile Blogger Award — you might include a link to this site.
  •  Finally, tell the person who nominated you 7 things about yourself.
Και στη συνέχεια  θα πρέπει να αναφέρω 7 πράγματα (χούγια θα πω) για τον εαυτό μου.
Έχουμε και λέμε Marypertax με τον κίνδυνο να μην ξαναπεράσεις από δω:

1. Κόρες = Λατρεία!

2. Η αφεντιά μου όταν θυμώνει...
3. Όταν "πονάω" ...











4. Και όταν λέω κάτι πανέξυπνο φυσικά!












5. Μασάω μία όταν αγχώνομαι...



 6. Χούι δεν το συζητώ...






7. Και όταν κάνω την αυτοκριτική μου...










Και για να είμαι συνεπής στους κανόνες πρέπει να προτείνω άλλα 15 ιστολόγια και λέω να το κάνω με αλφαβητική σειρα για το...


1. ατενίζοντας...    της Άννας

2. ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ   της Κυριακής

3. Γλυκιά Ζωή...   της Μαρίας- Έλενας

4. ΗΔΥΠΟΤΟΝ   του Γιάννη

5. Η Ζωή μου σε Επτά Νότες   της Βιργινίας

6. Κώστας   του Κώστα

7. Ο κρυφός μου εαυτός   της Θεοπούλας



10. Φεύγουμε;   της Μαρίας

11. Φιρίκι   της 'Ολγας

12. ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ   από το Δελφινάκι

13. Craftartista   της Mia

14. Fairelena's blog   της ΝεραϊδΈλενας

15. GLOWWORM   της Ολυμπίας

Και μάλλον πρέπει να σας ενημερώσω... σας ευχαριστώ & καλή συνέχεια σε όποιον το επιθυμεί! :)


Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

Πάσχα...


Ας θυμόμαστε πάντα
ότι η Ανάσταση του Θεανθρώπου έρχεται
για να μας δείξει ότι μπορούν να αναστηθούν
οι ελπίδες μας και οι προσδοκίες μας...
Εύχομαι η Λαμπρή να μας βρει όλους
Υγιείς και Δυνατούς!




Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Ετσά γίνανε σήμερα

Μέρες τώρα μες το τρέξιμο.
Χαρτιά, αναμονές, επιτροπές, εγκρίσεις... στο πρόγραμμα είναι το ξέρω πέντε χρόνια τώρα. 
Έτσι θα είναι για όσο πάει κι αυτό το ξέρω χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας για οτιδήποτε. Δεν είναι το τρέξιμο που σε κουράζει άλλωστε. Είναι η αναμονή και το αίσθημα της αγωνίας που σε κυριεύει κάθε φορά που περιμένεις.
Τουλάχιστον ο παπατρέχας πιστεύει ότι προσφέρει κι αυτός στην όλη υπόθεση κι ότι δε μένει στην απραξία άσχετα κι αν δεν είναι έτσι. Ούτε καν μπορεί να πλησιάσει ή να καταλάβει τους "ήρωες" της πρώτης γραμμής και μέσα του το γνωρίζει πολύ καλά αυτό.
Εντωμεταξύ, δε μας φτάνουν τα σοβαρά τρέχουμε και για χίλιες δυο μ@λ...ες, ταυτόχρονα...
Τέσπα!   

 
Και μέσα σε όοολα, χτύπησε το τηλέφωνο...
-  :)... Λυγερήηη...
  [...]
- Μαρία! 
Κι ο χρόνος γύρισε πίσω... πολύ πίσω... πολύ μακριά...  
Εκεί γύρω στα... χμμμ... πολύ νιάτα μας όμως... η Μαρία από την Κρήτη κι εγώ, στην άλλη άκρη της Ελλάδος μαζί με εκατοντάδες άλλα "παιδιά", με τις βαλίτσες στα χέρια...
Η Μαρία που έγινε η καλύτερή μου φίλη στα καλύτερά μου νιάτα!
"Η πρώτη των πρώτων" πάντα... με τα ανεβατά καλιτσούνια και τα λυχναράκια, κουτιά γεμάτα απ΄τη μάνα της! 
Με τα "βαριά" κρητικά που έπρεπε να μας κάνει μετάφραση...
Και το "τσικλάτσι" που τη βάζαμε συνέχεια να μας το λέει!!!
Και το umlaut (διαλυτικά) που μου έσπαγε τα νεύρα την ώρα των γερμανικών και το έλεγα urlaub (αργία) και ξερενόμασταν στο γέλιο.
Την καρδιά μπαξέ που κατάφερε για είκοσι χρόνια να προσπαθώ να την βρω με όποιον τρόπο... και με βρήκε η ίδια.
Έπειτα από τόσα χρόνια και πάντα πολύ μακριά με πελάγη να μας χωρίζουν... ακόμα και κράτη κάποια χρόνια... για φαντάσου!
Και είπαμε λίγα, μα σήμαιναν πολλά... 
Και δε θα ξαναχαθούμε.
Και ξαφνικά γαλήνεψε το μυαλό! Και η μέρα προχώρησε και προσωρινές λύσεις δόθηκαν και...  βρέθηκα πάλι μπροστά από το "χούι" να πληκτρολογώ...
 
 


Τρίτη, 13 Μαρτίου 2018

Ζόρια vs αντοχές

Μετά από κάθε καινούργιο στραπάτσο έρχονται ακριβώς οι ίδιες σκέψεις, τα ίδια συναισθήματα, οι ίδιες αντιδράσεις... αμηχανία... απογοήτευση... φόβος... όχι για το τέλος αλλά για την ακριβώς επόμενη μέρα.
Είναι κι αυτό που πρέπει συνέχεια  να προσπαθείς, να παλεύεις, να επιμένεις, να υπομένεις...
Και τα κάνεις όλα όσα πρέπει, όπως πρέπει... αλλά...
Κι ύστερα πρέπει να ειπωθεί η νέα πραγματικότητα, για άλλη μια φορά,  με σταθερή και ήρεμη φωνή παρόλη τη θύελλα του "ΓΙΑΤΙ;" που σου ξεσκίζει τα μέσα σου...
Και με λέξεις που πρέπει να ξεστομίζονται προσεκτικά και με φειδώ για να δείξουν τη νέα διάσταση που παίρνει πια η αλήθεια, χωρίς να έχουν την πολυτέλεια να εξηγήσουν ή να υποσχεθούν... μια διάσταση που μέσα μας είναι ήδη γνωστή και που για προφανείς λόγους αναμένεται, αλλά δεν είναι εύκολα αποδεκτή. 
Και δικαιολογημένα αφού έκανες ό,τι έπρεπε.
Το θηρίο σήκωσε για άλλη μια φορά κεφάλι. Και πάλι κι αυτή τη φορά τα όπλα κατάφεραν ως ένα σημείο να το καταστείλουν αλλά όχι να το εξουδετερώσουν... Ξεκινάς με προϋποθέσεις, συνεχίζεις με αυτές, τα πρώτα αποτελέσματα σε καθοδηγούν και σου δείχνουν ότι βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι, ώσπου τελικά "φτάνεις  στη βρύση αλλά δεν πίνεις νερό"...
Αναρωτιέσαι, θυμώνεις, λυπάσαι, απογοητεύεσαι...
Μια επιλογη υπάρχει. Μαζεύεις μυαλά, κουράγια, δυνάμεις και συνεχίζεις.


Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

Μετακόμιση τώρα...


Πριν από 10 χρόνια, σε μιαν άλλη "γειτονιά" ξεκίνησε σαν αφιέρωμα...
Δειλά, δειλά με μόνη βοήθεια αυτή του "Ιχνηλάτη" και άγνωστη μεταξύ αγνώστων...
Τις περισσότερες φορές προγραμμάτιζα τις εγγραφές μου...
Δεν τις προγραμμάτιζα ακριβώς... ξεκινούσα να γράφω... αποθήκευα στο πρόχειρο... έσβηνα... έγγραφα... συμπλήρωνα... άλλαζα... χαλούσα ανεπανόρθωτα (κάτι που θα γίνει σίγουρα κι εδώ, εννοείται)...
Μάζευα στιγμές, εικόνες, συναισθήματα και τα μόνταρα όπως μπορούσα μπας και βγει... αυτό το κάτι... που ήθελα να μείνει...
Πρώτες γραμμές σε αυτόν εδώ τον "τόπο" ύστερα από μια όμορφη 10ετία, τις περισσότερες φορές αφιερωμένη σε Εσένα & Εσένα... κι ευχαριστώ πολύ γι΄ αυτο.
Χόμπυ, αγάπη, συνήθεια, επικοινωνία... όλα σωστα κι άλλα ακόμα...
Ανάγκη για έκφραση...
Εκείνος ο κύκλος άνοιξε και έκλεισε εκεί, με τα φώτα του "Ιχνηλάτη" να σβήνουν ανεπιστρεπτί και τα ενθύμια να απομένουν αποθηκευμένα στα έγγραφα του υπολογιστή.
Κι επειδή πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, μάζεψα τα μηδαμινά μπογαλάκια μου και ήρθα εδώ με το θράσσος της ανίδεης και την εμπιστοσύνη στους Γιάννη Πιτ και ΄Αννα Φλο  αλλά και την πολύτιμη βοήθεια του Γιάννη Τζιτζικ, ώστε ο παλιός κύκλος να κλείσει χωρίς απώλειες...